Column Clementie: Correspondenten Diner
De wekelijkse column van Raymond Clement. Deze week: Correspondenten diner
Laat duidelijk zijn; geweld tegen mensen of pogingen daartoe, zijn per definitie verwerpelijk! Al tonen drie wetenschapsdisciplines met longitudinaal onderzoek, aan dat personen of personae zonde zijn van de zuurstof of anderszins overmatig milieubelastend, dan nog, is het in geen enkel universum gerechtvaardigd mensen te bedreigen. Zelfs Donald Trump niet. Hoe beter het voor de gehele globe ook zou zijn, dat deze magistrale maf klapper zich terugtrekt uit het openbare leven en zijn laatste jaren goudvissen tellend slijt in een gecapitonneerde kamer van een veilig gesloten geriatrisch centrum for the deeply disturbed in een buitenwijk van Miami. Dan nog, dreigen en schieten is nimmer de oplossing. Net zo min als een arrestatie bevel uitvaardigen voor van de miljoenen Amerikanen die uit vrije wil op deze brallende Bokito hebben gestemd.
Tijdens het jaarlijkse correspondenten diner werd een man opgepakt die schietend zich toegang wilde verschaffen. Ook minister van Gezondheid Kennedy werd in veiligheid gebracht. Nu nog de wereld in veiligheid brengen voor minister Kennedy. De verdachte blijkt een man uit Californië te zijn. Als verstandig mens probeer je de gedachte te onderdrukken. Dwingt men zich het oordeel uit te stellen. En toch plopt er in de prefrontale cortex de gedachte op; zou het in scene gezet zijn? Komt het niet heel goed uit dat Californië in kwaad daglicht komt? Was zijn speech zo slecht dat het beter was dit circus op te tuigen?
Ik ben geen complotdenker. Ik ben er van overtuigd dat we op de maan zijn geweest en dat Elvis is toch echt bezweken aan bergen boterhammen met pindakaas, banaan en amfetamine. En toch gebeurt iets dat je doet twijfelen. Slalommend door alle AI plaatjes, filmpjes en nieuwsites probeer ik het te begrijpen. Teveel feiten en onfeiten. Een ramp voor iemand met een associatief brein als het mijne.
Als ik lees over de Duitste minister van Defensie Pistorius is mijn eerste gedachte dat de Zuid Afrikaanse Blade runner het nog ver geschopt heeft met twee onderbeen amputaties. Die zin alleen al vind ik dan super grappig, voordat een tweede inzicht voorbij trekt dat mij doet vaststellen dat er wel vreemdere vogels tot hoog in de Duitse politiek zijn gevlogen. En afgestort. Nog maar te zwijgen wat er met mij gebeurt als ik lees dat de Bundeswehr weer Kriegstüchtig wil worden. Ik kijk op de kaart van Europa en zoek Tsjechië en wat resten van Slowakije. Controleer of Oostenrijk nog eigen vlag voert. Een land waarin een dodelijke cocktail van militarisme en nationaal socialisme een in alles vernietigde geweldsexplosie voorzag.
Ik laat me weer meeslepen. De geschiedenis herhaalt zich niet. Maar mocht ze alleen rijmen, zoals de Amerikaanse schrijver Mark Twain ooit zei, dan wacht ons een lelijke strofe van een gedicht dat ook gewoon over relativering en humor had kunnen gaan. Humor en relativering, daar waar ooit het Correspondents dinner in 1924 voor was opgericht.