Column Clementie: Muisje
De wekelijkse column van Raymond Clement. Deze week: Muisje.
Muisje zijn. Daar zou ik wel eens muisje willen zijn. Kent u de uitdrukking? Vanuit een hoekje, onzichtbaar de grote momenten van de geschiedenis bijwonen.
Vanuit de kruin van de oude eik bij het Engelse Runnymede, getuige zijn van het tekenen van de Magna Carta. In een nisje verscholen, toekijken tijdens het Banket van de Fazant in Rijssel, waar de Bourgondische hertog Filips de Goede een middeleeuws culinair meesterstuk liet opvoeren. Vanaf de laatste kerkbank toekijken hoe Napoleon in de Parijse Notre Dam, de keizerskroon op zijn eigen hoofd plaats. Vanuit de inktpot Prins Bernard de Stadhoudersbrief zien schrijven. Muisje zijn.
Être une petite souris, zou een Duitser zeggen met voldoende kennis van het Frans. Al is het geen gebeurtenis van aard verschuivende historische waarde, toch zou ik graag muisje willen zijn geweest, tijdens het bezoek ons vorstenpaar en premier Jetten aan Donald Trump. Ik had wel eens graag willen zien hoe Maxima met overdreven getuite lippen, Trump achter zijn rug imiteerde en dat Jetten maar net zijn lach kon inhouden. Hoe onze koningin Melania Trump in de wang kneep en riep: Lex, deze is van plastic! Hoe Willem Alexander de ketchup fles verstopt had en Trump moest huilen omdat hij nu zijn frietjes niet lustte. Hoe Rob Jetten, Donald had wijsgemaakt dat hij familie van de Jetsons was. Hoe ze ’s avonds RISK speelden en Trump in paniek raakte. Hij kreeg de opdracht: vernietig het rode leger en hij had van Poetin de opdracht gekregen dat niet te doen. Toen Melania alweer lang naar huis was en Trump lag te slapen, dansten ze met z’n drieën in het Oval Office. Schalks vroeg Willem Alexander; Max, was dat niet het bureau waaronder de stagiaire Monica Lewinski zat? Maxima begreep de hint niet en Rob koos er wijselijk voor het niet uit te leggen. Ook hier was hij in de minderheid.
Ik was er graag muisje geweest. Al heeft een muis in de Verenigde Staten geen leven. Voor je het weet krijg je een rode broek aangemeten en dwingt men je, vrolijk rond te huppelen in je eigen pretparken. Je wordt gedwongen in een relatie met een muis die om voor de hand liggende redenen MINNIE heet, terwijl je veel liever was weggezakt in de ronde boezem van een bevallige bisamrat. Vrienden worden voor je uitgezocht. Vandaar het liedje; it’s a small world after all. Je beste vriend is vanaf nu een verstandelijk beperkte, amorfe dingo die voortdurend alles omstoot en uit zijn handen laat vallen. Je denkt met weemoed terug aan de tijd dat je nog een platonische liefdesrelatie onderhield met Loeki de Leeuw. Asjemenou! En als je alles hebt gehad, hoor je in de de verte het onverstaanbare gekwaak van Donald. Sommige dingen zijn nu eenmaal geen toeval.
Ik was er geen muisje. Niet eens een vlieg op de muur. Zie de wereld veranderen. Dat brengt u en mij, vele muizenissen. Laten we maar even stil zijn. Muisstil.