Column Clementie: Moes dat?
De wekelijkste column van Raymond Clement. Deze week: Moes dat?
Ik geef eerlijk toe, waarde lezer, dat ik een moment nodig had mijn verbazing te verwerken. Of zoals de grote literatoren achter de onvolprezen stripreeks van Oliver B. Blunder het zouden stellen; Verwarring en diep afgrijzen streden in mijn inborst om voorrang. Ik was kort getuige geweest van een staccato aan taalkundige onsamenhangendheden die zonet de mond van ene Gouke Moes hadden verlaten.
In een klontering van onkunde en bijzinnen pruttelde hij iets dat in de vaagste verte, schijn leek te hebben van het verdedigen van de Nederlandse waarden, tegen alles en iedereen die niet elke zaterdagmiddag een ton haringen kaakt. Nederlands hoop uit de bange racistische dagen. Zonder enige basis, slechts een kwak kretologie. Men zou kunnen spreken van een mengelmoes.
Dat iemand in een talkshow dure zendtijd verspilt, is zonde, maar voor rekening van de kijker. Maar het heerschap Moes is onze voormalige minister van Onderwijs en Wetenschap. Dank alle hogere machten dat de vorige regering niets voor elkaar heeft gekregen. Men moet er niet aan denken dat de gemankeerde genialiteit die Gouke heet, over het Nederlands onderwijsbestel zou zijn gestrooid. Gouke Mous. Gemiste kans dat zijn ouder hem niet Appel hebben genoemd. Want pulp is de substantie die het dichtst de samenstelling van zijn brein benaderd.
Onderwijs dat toch al getergd wordt met methode vernieuwing op systeem herziening en stelselmatig de kwaliteit van het onderwijs ondergraaft. Steeds minder ruimte voor kennis. Geen begrip voor het kennen. Zonder een beeld van het verleden, de jodenvervolgingen in de vroege middeleeuwen onder de Engelse Koning Edward I, de wandaden van de Franse Lodewijk IX, de gruwelijkheden van het naziregime in de 20e eeuw, is de reflectie van een explosief bij een Rotterdamse synagoge niet meer dan een bom. Zonder weten is er geen begrijpen.
De grote Nederlandse historicus Huizinga zal snikken bij de wetenschap dat er Nederlanders zijn die blij zijn dat de wereldoorlogen genummerd zijn zodat in volgordelijkheid niets mis kan gaan. Diezelfde deskundigen discussiĆ«ren of we de huidige geopolitieke vulkaan wel als WOIII kunnen definiĆ«ren. Persoonlijk hecht ik niet zo aan de academische labeling als er straks geen wereld meer is om het label Ć¼berhaupt op te plakken.
De samenleving verandert. Welvaart en wantrouwen beginnen niet toevalligerwijs met een en dezelfde letter. Van Parijs tot Berlijn, Van Amsterdam tot Rome. De wereld wil een stukje naar rechts. Mensen als Gouke Moes pleiten in onderhuidse taal en tekens voor een haakse bocht. Zonder rijervaring, zonder kennis van het voertuig, zonder enig beeld van de gevolgen. Alleen maar om even een stuur te kunnen vasthouden. Met Moes aan de knoppen, naar de knoppen. Moest dat? Ja dat moest!