Column Clementie: Twee druppels
De wekelijkse column van Raymond Clement. Deze week: Twee druppels:
Had ik maar twee druppels, misschien was dat wel genoeg. Twee druppels bloed van Simon Carmiggelt. Ik herlees de stukjes van Carmiggelt uit het bundeltje, Articles de Paris, een Hollander in Parijs. Een verzameling columns van een slenteraar in Parijs, zoals Carmiggelt het zelf noemde. Een boekje dat voor het eerst ter wereld kwam in 1955 en vreemd genoeg in haar muffe vergeeldheid een soort verlangen in mijn oproept naar een schijnbare eenvoudige tijd, in een ongecompliceerd Parijs van bankjes en borreltjes in barretjes langs de Seine. Een tijd waarin taal nog iets vermocht.
Een willekeurige zin uit de meesterlijke kroontjespen van de schrijver. *“Ik neem daarom een boekje dat een beetje boven mijn pet gaat, want ik heb de ervaring, dat je al gauw vlucht in zware oogleden en een soort doezeligheid, die het voorportaal van de slaap smaakvol stoffeert”. *Een droom van een zin, met alle komma’s op de juiste plek. Twee druppels bloed zou ik willen hebben van deze meesterschrijver die door over niets te schrijven, alles wist te zeggen. In een tijd dat niet mening over mening buitelende. Waar alle voor’s automatisch een tegen ontlokte. Ik droom over Carmiggelt.
Bevind mij in een buurtcentrum. Ik zie vrijwilligers druk in de weer met tafels en stoelen. Een grote percolator pruttelt koffie, geur van verse vlaai komt me tegemoet. Ik voel iets van spanning in de ruimte. Iets staat te gebeuren. Mannen en vrouwen, mensen op leeftijd nemen plaats aan de tafels. Letterblokjes worden onzichtbaar in een zwarte stoffen zak gestoken. Een speelbord centraal op tafel. Ik b en getuige van een de landelijke voorronde scrabble voor gevorderden. Zowel qua kunnen als leeftijd. Naast mij zit een dame die zich met Mia laat aanspreken van wie ik zonder twijfel zou aannemen dat ze beide wereldoorlogen actief zou hebben meegemaakt. Sterker nog, afleidende aan haar verbeten blik, zou er zo maar één van de wereldoorlogen uitgelokt kunnen hebben. Naast haar een oude heer wiens craquelé huis verraadt dat hij Napoleon nog moeten hebben gekend.
Handige handen graaien in de stoffen zak. Op zoek naar de juiste medeklinkers. Aah, klinkt het als het juiste blokje uit het onderste deel van het zakje wordt opgediept. Jan legt het woord Penis. Truus mist een ‘r’ om het woord erectie aan de ‘e’ van Jan’s penis van te maken. “Lullig” merkt Hans op, die toch al wat licht geprikkeld raakt van de woordkeus van Jan. Truus legt het woord ‘naakt’, al heeft het niet veel op het lijf omdat het haar slechts 8 punten oplevert. Mia weet niet hoe snel ze met het woord ‘scrotum’ op Jan’s ‘penis’ moet aansluiten. Geen hoge score, ze bungelt met haar scrotum beurt nog steeds onderaan. Hans is aan zet. Hij weet met het woord copulatie zijn laatste ‘e’ te laten landen boven op Jan’s ‘penis’. Hans mag zijn score verdubbelen dankzij het vakje twee keer woord-waarde. Copulatie, 36 punten. Een dubbele beurt.
Dit is het moment waarop Mia heeft gewacht. Een vrije ‘u’ op het bord. Vulvalippen. Daar liggen ze, in volle glorie. De letters. Vulvalippen. Drie keer letterwaarde, 2 keer woordwaarde. “Schaam je je niet” foetert Hans. Volgens van Dale’s woordenboek, niet meer “is het korte antwoord van Mia” en noteert haar winnende score. Ik schrik wakker. Probeer mijn kronkels te plaatsen en vraag in gedachten aan Carmiggelt: “Schaamde u zich ooit wel eens voor een stukje van uw hand?” “Veelvulvig” was het antwoord van de meester.