Column Clementie: Komkommer

De wekelijkse column van Raymond Clement. Deze week: Komkommer

Er waren tijden dat stukjesschrijvers in de zomerperiode afdwaalden naar hun jongste jeugd en noodgedwongen het duimen weer opnamen. Met een enorme zuigkracht diepten we verhaaltjes en feitjes op uit nieuwskanalen, met een lagere waterstand dan menig waterweg vandaag. Versneden de komkommers zo dun dat er met de grootste moeite nog een linguïstische linguine als literaire lunch uit te persen viel.

Vandaag, in een zomer die dusdanig heet is, dat zelfs de humor verdroogd, is er geen sprake van de destijds verachtte komkommertijd. In het Amerikaanse Witte Huis verblijft een man die om de aandacht op zich gericht te houden, dagdagelijks de meest weerzinwekkende onzin verspreidt. Half Europa staat in brand. De tech-industrie investeert astronomische bedragen in artificiële intelligentie terwijl wereldwijd het gezond verstand in een rechtse fuik lijkt te struikelen. De wereld voetbal bond, Fifa, met een naam die toch klinkt als een hondenfluitje met een fundamentele ontwerpfout, probeert het brood en spelen maximaal te commercialiseren.

Een xenofobe schaduw, vermomd als Europees samenwerkingsverbond, trekt haar gruwelijke donkerte over het oude continent en de nog jonge Unie. De Save Europe Act poogt langs burgerinitiatief, het woord remigratie op de Brusselse Agenda te krijgen. Zij die hun taal verstaan weten dat het woord remigratie synoniem is voor deportatie. Zij die hun verleden kennen, bevriezen in heden als met betraand gezicht in de spiegel van morgen gekeken wordt.

Een burgerinitiatief dat zal mislukken, omdat het moet mislukken. Alleen bij het mislukken wordt de zaag gescherpt die zaagt aan de fundering van de democratie. Zeker, democracy erodes from the top, maar haar fundamenten zijn kwetsbaar als de steden die we op palen bouwden. Een dalend peil van vertrouwen maakt ze zichtbaar maar ook kwetsbaar voor de geslepen tanden van de extremistische kettingzagen.

In Berlijn rijdt iemand in de omgekeerde rijrichting van de beschaving. Een wereld waarin iedereen mag zijn wie men wil zijn. Met zuinige mondjes en een borrelglaasje calvinistische moraal, recenseert Nederland de Amsterdamse Canal Pride. ‘Het is wel allemaal héél veel leer en veren’ laat mevrouw Hanekamp weten. ‘Voor mij hoeft het allemaal niet zo open’ valt haar man haar bij. Ze verblijven voor een korte vakantie in een B&B in het Brabantse Engelen. Ze laten zich interviewen voor een garagepoort vol graffiti.

‘Tolerantie gaat nu net om het volledig tolereren van de anders zoals hij of zij wil zijn. Niet om gespiegeld te worden aan de norm van het algemene’, probeert een man uit te leggen die liever niet met zijn naam in een stukje terecht wil komen.

‘Ik verlang terug naar de komkommertijd’, hij tikte tegen zijn pet en vervolgde zijn pad.