Column Clementie: Apple Watch
De wekelijkse column van Raymond Clement. Deze week: Apple Watch.
Ergens tussen verjaardagskalender en het kerstkaarten circuit, bevindt zich een kennis. Een goede bekende, iemand die met enige regelmaat onze voordeur wist te vinden en met wie menig flesje is ontkurkt. Niet iemand uit de categorie onsympathiek of het bekende zondagmiddag ‘moetje’.
Het zondagmiddag ‘moetje’ zal door veel mensen herkend worden. Mocht het u het niet herkennen, bent u waarschijnlijk het ‘moetje’ voor anderen.
De genoemde en binnen ons gezin aardig ingeburgerde, is van het vrouwelijk geslacht. In verweer tegen opmerkingen en hatelijke commentaren die op dit stukje gaan volgen; het duiden het geslacht heeft op geen enkele manier grond in machogedrag of mano-sfeer. Voor de mensen die mij kennen weten dat ik met het grootste gemak thuis zowel vaatwasser als magnetron bedien. Ze is nu eenmaal het vrouwelijk geslacht. Daarvan is ze voor zover ik kan beoordelen, aardig overtuigd en kleedt zich nadien.
Uiteraard is het ongepast teveel details over te onthullen. Het risico is te groot dat mensen wellicht Yvonne in de beschrijving herkennen. En het laatste dat ik zou willen is dat ze aangesproken zou worden in, bijvoorbeeld de Jumbo Geleen, want daar komt ze veel. Het zou niet leuk voor haar zijn als ze aangesproken zou worden in het fitnesscentrum in de Heerlense binnenstad, waar ze vijf keer per week traint. Het is heel ongepast om mensen zomaar aan te spreken. Zeker omdat ze zo herkenbaar is in haar blauw-oranje legging. En zeker om de reden die nu zal volgen.
Nogmaals, op zich een prima vriendin, die zich dapper door een aantal van onze familiebijeenkomsten heeft heen gevochten, maar vanaf het moment dat zij een Apple Watch kocht, is de relatie in moeilijk vaarwater geraakt. Niet alleen dat ze tijdens een gesprek voortdurend bij elk ‘pingetje’ op haar pols kijkt welk bericht nu weer binnenkomt, geeft het een sterk gevoel dat alles en iedereen interessanter is dan de gesprekspartner op dat moment. Nu kan ik me in mijn geval daar alles bij voorstellen, maar ze doet het zelfs bij mijn echtgenote. Dat zou ik niet durven. Al viel het hele carillon uit de toren van het Maastrichtse stadhuis. Dan nog zou ik mijn vrouw geïnteresseerd aankijken. Voordeel is wel dat we niet in Maastricht wonen.
Als het nu bij piepjes en berichtjes bleef. Neen. De horloge registreert haar volledig beweeg, eet, slaap en leefpatroon. Een aantal dagen geleden onderbrak ze abrupt een gesprek om op de fiets te stappen. Toen ik, bij haar terugkeer, mijn verbazing niet kon onderdrukken bleek dat ze 2,3 km van haar fiets-beweeg batch vandaan was. Die zou en moest worden gehaald.
De Apple Watch bleek haar volledig leven te beheersen door het gehele leefpatroon te registeren. Behalve dan haar gevoel voor humor. Boos werd ze toen ik vroeg of de horloge ingesteld stond op vrijgezellen stand? Hij had namelijk al heel lang geen piepje meer gegeven.
Herstellende van mijn schaafwond realiseerde ik me dat Apple Watches zomaar de wereld zouden kunnen redden. Oorverdovende piepjes als de drager ongefundeerde onzin uitslaat. Waarschuwende geluidjes alvorens nep-nieuws wordt verspreidt. Maar ook een geluidje als een vrouwenhand met grote snelheid op je afkomt, als waarschuwing voor een nodeloos, slechte grap.